HET WARE VERHAAL
ene skone vertellinghe
Hoe het allemaal begon? Het moet 1986 geweest zijn. Een aantal ouders die lid waren van de Bond (BGJG) zaten er een beetje mee in hun maag dat hun bloeikes van kinderen ganser dagen op straat rondhingen. Niet alleen gevaarlijk, maar ook knap vervelend op den duur. Daarom rijpte bij een paar verlichte geesten het plan om een jeugdbeweging op te richten. Er werd vergaderd... gepalaverd... nog wat meer vergaderd... en uitgekeken naar enthousiaste jongeren om een eerste leidingsploeg samen te stellen.
Intussen stelde zich nog een meer prangende vraag: bij welke nationale jeugdvereniging zou worden aangesloten? Kandidaten genoeg: chiro, ksa, klj, vksj... ; je kan de afkorting zo gek niet bedenken of er bestond een jeugdbeweging voor. Na zware onderhandelingen en het consulteren van een uit te kluiten gewassen portie gezond verstand, werd uiteindelijk gekozen voor VVKSM (Vlaams Verbond van Katholieke Scouts en Meisjesgidsen). Dat onze groep gemengd zou zijn, is zelfs nooit een discussie geweest. In september '86 werd VVKSM Aspelare boven de doopvont gehouden. De eerste vergaderingen werden gehouden in het toen leegstaande oude gemeentehuis, en een dertigtal eerste leden werd onder andere geronseld in de plaatselijke basisschool en bij de leden van de Bond. De eerste vergaderingen vielen zo in de smaak, dat het ledenaantal de eerste jaren exponentieel groeide, zodat we reeds een tiental jaren op rij vlotjes over de kaap van de honderd te stranden. 
Daar het kind nog geen naam had, werd druk uitgekeken naar een groepsnaam: het zou iets jong moeten worden, dat verwijst naar de parochie waar we onze thuishaven hebben. Een heiligen-naam leek ons er net ietsje over, dus kozen we voor de kortere versie; Sint-Amandus werd Mandus, en dus gingen we vanaf dan door het leven als VVKSM Mandus Aspelare.
Intussen werd ons toevluchtsoord, het oude gemeentehuis, te koop gesteld, en even later ook daadwerkelijk verkocht, waardoor we op straat dreigden verzeild te raken. Gelukkig was op dat ogenblik het Aspelaarse buurthuis voltooid, en konden we, mits het betalen van een bescheiden huurprijs, regelmatig hierin terecht. Het voormalige kolenkot aan de overzijde van de speelplaats werd ingepalmd als materiaal- en vergaderlokaaltje. Met de stijgende populariteit van het buurthuis, en de stijgende bezettingsgraad, gekoppeld aan een ledenaantal dat intussen de 100 overschreed, werd het steeds moeilijker een activiteit binnen te organiseren. Nu zijn scouts sowieso geneigd de natuur in te trekken, maar tijdens de guurste winterdagen was het toch wenselijk met de kleintjes ergens in een warm lokaaltje te kunnen binnentrekken. Het verlangen naar een eigen stek groeide.
Toch was het wachten tot 1998 alvorens er schot in de zaak kwam. Een combinatie van enkele werkende leiding die geen studeerwerk of examens meer hadden, een paar ouders die mee op de kar sprongen, en een stadsbestuur dat bereid was inspanningen te doen, waren een ideale voedingsbodem voor serieuze bouwplannen. Na wat informele - en formelere - contacten, werd in december '98 een vzw'tje geboren: VZW Mandus. Van het stadsbestuur kregen we de toestemming (recht van opstal) een lokaal op te trekken op een deel van de speelplaats van het buurthuis, in zoverre dat we daarvoor een bouwvergunning konden krijgen natuurlijk. We grepen deze kans met beide handen, en samen met een begeesterd architect, kregen onze bouwplannen voor het eerst vorm. Juni '99 was ons bouwdossier klaar en werd het afgegeven op het stadhuis. Via het jeugdwerkbeleidsplan van de stad Ninove, krijgen jeugdbewegingen de kans om een infrastructuursubsidie van max. € 50.000 te ontvangen (voor zover dit maximum 75% van de totale kostprijs bedraagt). Toen ons aanvraagdossier werd goedgekeurd en ook onze bouwvergunning in de bus viel, stond niets ons nog in de weg de werken te beginnen. Zaterdag 1 april 2000 werd er begonnen aan de werkzaamheden een jaartje later werd de officiële opening gevierd tijdens het feestweekend van augustus 2001.
Okay! We hebben dus al een lokaal, maar ondertussen werd er naarstig gedacht en gewerkt aan de verdere afwerking en inrichting van het lokaal. Want een lokaal moet naast functioneel ook gezellig zijn. Dit houdt in dat er her en der wat kleinere (en grotere) klusjes werden uitgevoerd: zoals verven, inrichting, enz. Beetje bij beetje kwam alles op zijn poten terecht... 
In april van het jaar des heren 2006 werd onze naam 'van hogerhand' gewijzigd. VVKSM werd immers opgedoekt en vervangen door Scouts en Gidsen Vlaanderen. Voor ons betekent dit dat we officieel Scouts en Gidsen Mandus Aspelare heten, of - voor de liefhebbers - kort maar krachtig: 'de Mandus'! Kortom, het betekent zeker en vast geen grote veranderingen hoor, voor de rest blijft alles bij het oude. We blijven gewoon een de maxe jeugdbeweging!
Maar 2006 was ook op een ander vlak een héél speciaal jaar. Onze jeugdbeweging is immers geen 'teenager' meer. Inderdaad, ik heb het hier over: 20 jaar Mandus! En zo'n gebeurtenis vraagt natuurlijk om passende festiviteiten. In het weekend van 4, 5 en 6 augustus '06 werd er in een reusachtige tent een duchtig feestje gebouwd. Een Streekbierenavond met optredens van de verbazende scoutsband 'Sjokkedeis' en in hun naprogramma 'The Royal Balls Discophonic Orchestra', de volgende dag een spetterende fuif met o.a. dj Kevin Major van Studio Brussel en als afsluiter op zondag een lekkere BBQ. De opkomst en ambiance waren fenomenaal! Aan iedereen die present was: merci en tot de volgende keer! Want vergis u niet, ook de volgende jaren kan je begin augustus naar aloude traditie een spetterend feestweekend verwachten.
In de loop van 2007 en 2008 werd aangevat met de werken aan onze zolderverdieping. Nu was het vanaf het begin de bedoeling dat deze ruimte van bijna 100 m² dienst zou doen als stockageruimte. In realiteit zag de zolder er uit als een stoffige ongeïsoleerde ruimte waar zelfs een kat, met een moederinstinct van hier tot in Timboektoe, haar jongeren niet in vond. Daar moest verandering in komen. Gedaan met de onoverzichtelijke rommel! Als vloer werd gekozen voor gepolierde beton (goedkoop en proper) en daarna werd de ganse verdieping geïsoleerd en met houten platen afgewerkt. Een huzarenstukje van jewelste! Ondertussen werd ook al de volgende fase afgewerkt, nl. het plaatsen van stevige rekken waar al ons zwaar materiaal (tenten, tentstokken, koffers en noem maar op) een vaste bestemming in krijgt. Eindelijk orde in de chaos! Zo zie je maar, we blijven bezig...
cya… en een stevige manduslinker!